Winnen | Linda Gregg

Naar: Winning | Linda Gregg

Er is hebben door hebben
en hebben door herinneren.
Allemaal glorie, maar wat vergaan is
is rijkdom. Wat overblijft.
Wat is gedragen is wat geleefd heeft.
De dood is te vertrouwd, hoewel het
gewicht toevoegt. Passie voegt grootte toe
maar laat te veel gevaar naar binnen.
Er is een poëzie die vraagt naar
dit leven van stilte in de middag.
Een geraniumtak in een glas die
misschien wortel schiet. Gedichten over tijd
nu en tijd toen, waarvan ieder
de ander zorgvuldig in zich opneemt.

Advertenties

Uit een Atlas van de Moeilijke Wereld | Adrienne Rich

Naar: From an Atlas of the Difficult World | Adrienne Rich

Ik weet dat je dit gedicht leest,
laat, voordat je je kantoor verlaat
van de ene intens gele lamp en het donker wordende raam
in de matheid van een gebouw dat stil is gevallen
lang na spitsuur. Ik weet dat je dit gedicht leest
terwijl je opstaat in een boekwinkel ver van zee
op een grijze dag in de vroege lente, vage vlokken razend
over de enorme vlaktes van de ruimte om je heen.
Ik weet datje dit gedicht leest
in een kamer waar te veel is gebeurd om te kunnen verdragen
waar de lakens in stijve hopen op je bed liggen
en de open koffer van vlucht spreekt
maar je kunt nog niet weggaan. Ik weet dat je dit gedicht leest
terwijl de ondergrondse momentum verliest en voordat je
de trappen oprent
een nieuw soort liefde tegemoet
waarmee je leven nooit instemde.
Ik weet dat je dit gedicht leest in het licht
van het televisiescherm waar geluidsloze beelden schokken en glijden
terwijl je wacht op de nieuwsuitzending over de intifada.
Ik weet dat je dit gedicht leest in een wachtkamer
vol kruisende en onkruisende blikken, vol herkenning in vreemden.
Ik weet dat je dit gedicht leest in fluorescerend licht
in de verveling en vermoeidheid van wie jong is en afgeschreven,
zichzelf afschrijft, op veel te vroege leeftijd. Ik weet
dat je dit gedicht leest ondanks je aftakelende zicht, de dikke
lenzen vergroten deze letters tot betekenisloosheid maar je leest verder
want zelfs het alfabet is dierbaar.
Ik weet dat je dit gedicht leest terwijl je langs het fornuis ijsbeert
melk opwarmt, een huilend kind op je schouder, een boek in je
hand
want het leven is kort en je hebt teveel dorst.
Ik weet dat je dit gedicht leest dat niet in jouw taal is
sommige woorden raadt terwijl andere je lezende houden
en ik wil weten welke woorden het zijn.
Ik weet dat je dit gedicht leest luisterend voor iets, verscheurd
tussen verbitterdheid en hoop
terwijl je je opnieuw richt op de taak die je niet kan weerstaan.
Ik weet dat je dit gedicht leest omdat er niets anders meer is
om te lezen
daar waar je strandde, uitgekleed als je bent.

Razernij | Yevgeny Yevtushenko

Naar: Fury | Yevgeny Yevtushenko

Ze zeggen me,
hoofdschuddend:
“Je zou aardiger moeten zijn…
Op de een of andere manier ben je—razend.”
Eens was ik aardig.
Het duurde niet lang.
Leven brak me
sloeg mijn tanden in.
Ik leefde
als een onnozele puppy.
Ze sloegen me—
en opnieuw keerde ik de andere wang toe.
Ik kwispelde kalm met mijn staart,
en toen, om me razend te maken,
hakte iemand hem met slechts een slag af.
En nu zal ik je vertellen
over razernij
over de razernij
waarmee je een feestje bezoekt
en de juiste dingen zegt
terwijl je met een tang suiker in je thee laat vallen.
En als je me meer thee aanbiedt—
verveel ik me niet,
ik bestudeer je.
Me onderwerpend drink ik mijn thee van het schoteltje,
en steek, mijn klauwen verborgen,
mijn hand uit.
En ik zal je iets anders over razernij vertellen.
Wanneer ze voor een bijeenkomst fluisteren:
“Laat het zitten…
Je bent jong,
je zou beter schrijven
dan een ruzie beginnen
voorlopig…”
Hel alsof
ik ooit zou toegeven!
Razend zijn op onrecht
is het echte werk!
Ik waarschuw je—
die razernij heeft me nog niet verlaten.
En je moet weten
dat ik nog lang razend zal blijven.
Er is niets van mijn eerdere verlegenheid overgebleven.
Tenslotte—
is het leven interessant
wanneer je razend bent!

Gedicht met Duiven en Handel | Adam Clay

Naar: Adam Clay – Poem with Pigeons and Commerce

Een duif voor je gedachten, de telefoon werkte
niet. Een bundel draden voor je huis en
de wind droeg iets tragisch
naar ons toe en toen weg. Wat was de droom
die je had die zelfs nu nog onuitgesproken groeit
in de donkere hoek van ons huis? Wat kunnen we denken
van een droom als een droom eerst aan ons dacht?

Adrienne Rich | Rituele handelingen iii-vi

Naar: Ritual acts (iii-vi) | Adrienne Rich

iii

Uiteindelijk – lief gehad te hebben, was dat niet het object?
Liefde is het enige in het leven
maar ja, je kunt te veel liefhebben
of op de verkeerde manier, je verliest
jezelf of je verliest
de persoon
of je wurgt elkaar
Misschien is het object van de liefde
   lief gehad te hebben
   groots
   op een of ander moment
Zoals de trailer van een film
die je jaren geleden zag

iv

Je moet jezelf omdraaien
gezicht in een andere richting
Ze sloeg een vlag om zich heen
doordrenkte hem met benzine en ontstak een lucifer
Dit is voor de vermoorde baby’s
zeiden ze dat ze zei
Anderen hoorden
voor de eer van mijn land
Anderen herinneren zich
de stank en hoe ze schreeuwde
Anderen zeggen, Dit was slechts theater

v

Dit zal geen liefdesscène zijn
maar een handeling tussen twee mensen
Laat ons nu alsjeblieft zien
hoe je teder zijn ballen
in je handen neemt
Je zult ze
onder je gezicht houden
Er zullen tranen op je gezicht zijn
Dat was het dan
zei de regisseur
Zijn gezicht zullen we niet zien
Hij wil de scène doen
maar zijn gezicht
niet tonen

vi

Een geit die een bloeiende plant verorbert
Een kind dat door het hek naar school kruipt
Een vrouw die een ui snijdt
Een blote voet die uitsteekt
Een waslijn die is vastgemaakt aan een gespleten boomstam
De poot van een hond, omhoog getild naar een stijgleiding
Een oude man die knielt om daar te drinken
Een hand op de afstandsbediening

We willen iets tonen zonder vanzelfsprekend te zijn
behalve aan de onwetenden
We willen het alledaagse leven tonen
We gaan over lijken om het te tonen

Adam Clay – Ik probeerde eerst te bellen

Naar: Adam Clay – I tried to call first

Soms hoor ik te veel en soms hoor ik te weinig.

Soms
denk je dat ik er niet ben. Soms

ben ik er meer dan ik zou willen zijn. Soms
is een weerspiegeling beschermen als jezelf beschermen en je gezicht wassen soms

in een al lang gebarsten spiegel. Dit is een dag om je te herinneren. Heb je gezondigd
en gedroomd van bekennen? Heb je bekend en gedroomd van zondigen
of van er van afzien

opnieuw en opnieuw en opnieuw?

Daar gaan we weer.  Doe mijn haar,
eens zien of de honden willen wandelen.

Mark Cayanan | Maar wat ik werkelijk wil zeggen is

(Naar: Mark Cayanan | But what I really want to say is)

Maar wat ik werkelijk wil zeggen is

Ik toon je mijn leven. Het is middag
wanneer ik schrijf: De zomer heeft haar plakkende hitte
opgegeven voor regen, voortijdig, maar net zo grijs

als anders. Ik kan niet ver zien
of zo diep als jij vanwaar jij staat, maar wanneer ik je vertel
wat ik je vertel, moet je me geloven.

Ik toon je mijn moeder, hoe ze de meubels verplaatst
op een manier dat je niet eens zou vermoeden
dat het hout is ingegeten. Wanneer ik zeg vergeef haar

voor haar schichtigheid, vertrouw ik op wat je weet
van de term. Op dezelfde wijze moet je begrijpen
dat ik ervoor kies niet over mijn vader te spreken. Op dezelfde wijze

moet je het begrijpen wanneer ik je verschillende verhalen
over mijn vader vertel. Ieder verhaal vernietigt het laatste.
Ik heb niet de intentie echt te zijn,

enkel oprecht. Ik toon je hoeveel ik
lief heb gehad: niet genoeg, of te veel, het resultaat van beide
de afloop. Maar wanneer ik zeg

dat er dagen waren waarop mijn wang
tegen iemands bezwete rug eeuwigheid betekende,
bedoel ik dat het moment erkend

moet worden, bedoel ik dat er meerdere
geweest zijn, die allemaal hetzelfde voelden. Ik ben sentimenteel:
Ik ken geen manier om over mezelf te praten

zonder uitvergroting. Ik toon je wat de blauwe plek
op mijn dij betekent. Ik toon je de implicatie
van een zucht, achter een grijns, en wat de juiste respons

geweest zou zijn. Ik toon je schaamte,
knoop het aan elkaar en hang het om je nek. Meer dan dit,

ik vertel je dat wat ik wil is dat je zegt
dat het ook van mij is. Geen openbaring, geen pointe,
maar een spiegel, maar een kus, maar in de lucht, parfum, uitwaseming.